Back to top
ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ/ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ ΒΛΑΧΕΡΝΑΣ

«Αυγόφλουδα στο Νούδημο-Λαμπρή στο Μπεζενίκο»

Στα χρόνια της σκλαβιάς οι παπάδες δε γνώριζαν πολλά γράμματα, ούτε υπήρχαν ημερολόγια και ιδιαίτερα που η Λαμπρή είναι κινητή εορτή. Ένας παπάς, όταν απόκρεψαν την Καθαρή Δευτέρα έβαλε σαράντα οκτώ πλατοκούκια στην τσέπη του ράσου του. Κάθε ημέρα πέταγε από ένα κουκί ή μάλλον το έτρωγε. Κόντευαν να σωθούνε τα κουκιά διότι πλησίαζε Μεγάλη Εβδομάδα και η Λαμπρή. Η παπαδιά είχε ιδεί τα κουκιά στην τσέπη του παπά και θα είπε: «θα τα έχει ο παπάς να ροκανάει κανένα να του περνάει η ώρα». Όταν είδε ότι τα κουκιά λιγόστεψαν του έριξε κι άλλα στην τσέπη, ο παπάς πλέον έχασε τον μπούσουλα, που εν αγνοία του η παπαδιά έβαλε κι άλλα κουκιά. Όπου ήλθε η Λαμπρή κι ο παπάς είχε μεσάνυχτα. Ήταν Σάββατο της Λαμπρής, πήρε ο παπάς τα γαιδουράκια του και πήγε να τα ποτίσει στον Νούδημο, ίσως να είχε κοπεί στον Μπεζενίκο (το νερό) και πήγε προς τα εκεί και έκοψε και ξύλα. Όταν έφτασε στην πηγή του Νούδημου είδε αυγόφλουδες από κόκκινα αυγά και του ήρθε παράξενο γαιτί τα κουκιά στην τσέπη του, δεν είχαν σωθεί.

Ήλθε ένας Λεβιδιώτης τσοπάνης για νερό και τον ρώτησε ο παπάς τι συμβαίνει με τις αυγόφλουδες που είδε. «Παπά», του λέει. «τον χαζό κάνεις ή με κοροϊδεύεις; Που ζεις δεν είχαμε Λαμπρή την Κυριακή που μας πέρασε;».

Ο παπάς τα έχασε, δε μίλησε, πήρε τα γαϊδουράκια του και ήλθε στον Μπεζενίκο. Χτύπησε τη νύχτα τις καμπάνες χαρμόσυνα, όλο το χωριό πήγε στην εκκλησία και έψαλλε το «Χριστός Ανέστη» την Κυριακή του Θωμά.

Κατά μία εκδοχή λένε πως τη Λαμπρή είχε περάσει ο Ιμπραήμ από το χωριό κι ο πασάς αφού τη Λαμπρή δεν μπορούσαν να πάνε στην εκκλησία διότι κινδύνευαν ο παπάς έκρινε σκόπιμο να γιορτάσουν τη Λαμπρή την Κυριακή του Θωμά, να κοινωνήσει κι ο κόσμος. Ίσως οι Λεβιδιώτες να έκαναν Λαμπρή σε κάποιο εξωκλήσι κρυφά. Άλλη εκδοχή είναι πως κάποιος Μπεζενικιώτης περαστικός, είδε στο Νούδημο τις αυγόφλουδες και θα πληροφορήθηκε πως στο Λεβίδι γιόρτασαν τη Λαμπρή και θα το είπε του παπά μπροστά στην παπαδιά και η παπαδιά θα ομολόγησε αυτό που είχε κάνει. Θα είπε ο άνθρωπος στον παπά: «Στο Νούδημο είδα αυγόφλουδες. Εμείς δε θα κάνουμε Λαμπρή στον Μπεζενίκο;».

***

«Τα νταούλια στου Μπασιάκου κι ο χορός στου Μπεζενίκου»

***

«Δώδεκα Μπεζενικιώτες δεκατρείς Καπεταναίοι»

Μια φορά ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ο Γέρος του Μοριά, βάφτιζε στο Μπεζενίκο ένα παιδί, τον Θοδωρή του Μεγρέμη. Μετά την μεγάλη υποδοχή που του έκαμαν οι Μπεζενικιώτες και ο κουμπάρος, ο Κολοκοτρώνης θέλησε να κάνει ένα καπετάνιο από το χωριό. Το χωριό τότε είχε δώδεκα οικογένειες. Σ αυτές πρέπει να προσθέσουμε και ένα κολαούζι από την Κώμη, της Παπάτσας, από την οποία προέρχονται οι σημερινοί Παπαχροναίοι. Αφού ο Γέρος ζήτησε έναν για καπετάνιο, όλες οι οικογένειες, από φιλοπατρία, βγήκαν μπροστά του. Δεκατρία παλικάρια, ένα από κάθε οικογένεια και το κολαούζι ξεχώρισαν, για να διαλέξει ο Γέρος τον καπετάνιο. Ο Κολοκοτρώνης ήξερε ότι το χωριό είχε δώδεκα οικογένειες. Για αυτό όταν είδε δεκατρείς, διαμαρτυρήθηκε. Του είπαν όμως, πως βρίσκεται και ο δέκατος τρίτος και γέλασε. Τότε είπε την φράση: «Δώδεκα Μπεζενικιώτες δεκατρείς Καπεταναίοι».

***

«ο Ντορόβλαγκος»

Ένας χωριανός εμπήκε στο χορό. Δεν ήξερε όμως να χορέψει. Του βαράγανε Καλαματιανό, δεν μπορούσε να το πάει, του βαράγανε Τσάμικο τα ίδια, του βαράγανε Τσακώνικο τα ίδια και χειρότερα. Τότε οι οργανοπαίχτες τον ρωτάνε: Τι χορό ξέρεις να σου παίξουμε; Παίχτε μου τον Ντορόβλαγκο, τους λέει, δηλαδή όποια μουσική ασυναρτησία και αρρυθμία μπορείτε. Οι οργανοπαίχτες άρχισαν να παίζουν χωρίς να ξέρουν τι παίζουν και αυτός εχόρευε σαν την αρκούδα. Έτσι, από τότε στο χωριό υπάρχει και ο χόρος του Ντορόβλαγκου, που το χορεύουν όσοι δεν ξέρουν χορό. 

πηγές:

Βιβλίο «Η ΒΛΑΧΕΡΝΑ (Αρκαδίας) Ιστορία-Λαογραφία», έκδοση 1992. 

Τοπική-λαογραφική Εφημερίδα «Τα Μαντάτα του Μπεζενίκου».