Back to top

Αρχείο για Ιστορικά

Γυμνάσιο Λεβιδίου | Μια άλλη ματιά στην ιστορία

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου, 2020 στις 3:18μμ | Κατηγορία: Ιστορικά | Ν.Δ.Κ.
Στον Δάσκαλό μας Βασίλη Κουτσούγερα
(100 χρόνια από τη γέννησή του),
που μας έκανε να αγαπήσουμε αυτό το Σχολείο.
του Νίκου Βαλκάνου
 
1. «ΦΑΚΕΛΟΣ 23»
Πριν έναν μήνα, έπεσα σχεδόν τυχαία πάνω στον «Φάκελο 23» (με κωδικό: GRGSA-CSA_ADM044.S01.01.F001110) των Γενικών Αρχείων του Κράτους, με τίτλο «Γυμνάσιον Λεβιδίου Αρκαδίας, 1926 -1933». Με τεράστια έκπληξη ανακαλύπτω ως περιεχόμενό του, 21 αρχιτεκτονικά σχέδια για την ίδρυση του Γυμνασίου Λεβιδίου: το παλιό μας Σχολείο! Στους τίτλους περιεχομένων του φακέλου αναφέρεται: « Υπάρχουν δύο αρχικές μελέτες: του Γ. Πάντζαρη (1926) και του Π. Γεωργακόπουλου (1931-1932). Ο Γ. Ζογγολόπουλος υπογράφει μελέτη αποχωρητηρίων (1933). Αρχιτέκτονες: Γ. Πάντζαρης, Π. Γεωργακόπουλος, Γ. Ζογγολόπουλος».
Είναι σαν ν’ ανοίγει κανείς μια υπόγεια στοά και να βγαίνει στο φως. Αυτό που θεωρούσαμε στο χωριό μας ως «Γεωργική Σχολή – που ίδρυσε ο Αλ. Παπαναστασίου», γύρω στα 1925 και αργότερα «εξέπεσεν» εις Γυμνάσιο, (μια τοπική διάδοση που συσκότισε τη διάθεσή μας για αναζήτηση της αρχιτεκτονικής του ταυτότητας), αυτό το σχολείο, που όλοι αγαπήσαμε, σχεδιάστηκε, χτίστηκε και λειτούργησε εξαρχής ως Γυμνάσιο. Είναι ένα από τα λαμπρά σχολικά κτήρια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης 1928 – 1932 και, παράλληλα, ένα από τα σημαντικά δείγματα της μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής αναγέννησης του Μεσοπολέμου, ιδιαίτερα της αισθητικής γραμμής του «Μπαουχάους».
 
 
Τα περίφημα εκείνα σχολικά κτήρια που σχεδίασε η φωτισμένη ομάδα της Αρχιτεκτονικής Επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας, την τετραετία αυτή του Βενιζέλου (Υπουργοί Παιδείας, Γόντικας – Παπανδρέου), στην οποία μετείχαν οι σημαντικότεροι αρχιτέκτονες της εποχής: Εμπράρ, Μητσάκης, Καραντινός, Δεσποτόπουλος, Πικιώνης, Παπαλουκάς, Γεωργακόπουλος, Πάντζαρης, Αντωνιάδης, Δήμου, Παναγιωτάκος, Βαλεντής…
Ως τέτοιο περιλαμβάνεται στο σημαντικότερο τεκμήριο, του 1933, γι’ αυτό το εγχείρημα, στο Λεύκωμα του Πάτροκλου Καραντινού «Τα νέα Σχολικά Κτίρια» (θα μιλήσουμε λίγο πιο κάτω αναλυτικότερα), με τρεις φωτογραφίες: ένα από τα 134 υποδειγματικά σχολεία του 1928 – 1933 (σε σύνολο 3.200) και κάτω από τη φωτογραφία η υπογραφή του σχεδιαστή, Περικλή Γεωργακόπουλου!
 
 
 

Ο ΤΡΥΓΟΣ (από το αρχείο του αειμνήστου λαογράφου Φίλλιπα Κολλιόπουλου)

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου, 2020 στις 1:18μμ | Κατηγορία: Ιστορικά | Ν.Δ.Κ.

Μεγάλο πανηγύρι γινόταν στον τρύγο. Τότε ήσαν πολλά τα αμπέλια τρύγαγε ο κόσμος μια βδομάδα. Έκανε “πράξη” το κοινοτικό συμβούλιο και μπαίναμε όλο το χωριό μια μέρα στον τρύγο. Κουβάλαγαν το μούστο με τα ασκιά από γιδιές. Οι κουβαλητάδες μπροστά στα πουκαμισά τους και τα παντελόνια ήταν γεμάτοι λάσπη-κορυά από τις γιδιές που ανάλυχαν λίγο και φόρτωναν και ξεφόρτωναν στο χωριό.

Στους δρόμους προς τα αμπέλια ήσαν μεγάλες παρελάσεις. Φάλαγγες από ζώα άλλοι πήγαιναν και άλλοι ερχόταν φορτωμένα. Στο αμπέλι υπήρχε βούτα μικρός κάδος ξύλινος που λιώναμε τα σταφύλια ή με το αντί του λάκκου ή με το στουμπιστήρι. Ο γέρο-Λαχανάς εκείνη την ημέρα το έκλεινε το σχολείο για να απολαύσουν τα παιδιά το πανηγύρι του τρύγου διότι την άλλη ημέρα θα το γράφαμε και έκθεση. Όλα αυτά δεν ξεχνιούνται, όποιος τελείωνε πρώτα βοήθαγε το συγγενή του, το γείτονα, το φίλο, το κουμπάρο.

Το καλύτερο θέαμα στον τρύγο ήταν το βράδυ, πολλοί κοιμόταν στα αμπέλια άναβαν φωτιές που λαμποκόπαγε το δραγασιό. Τον τελευταίο δρόμο αυτοί που φεύγαν για το χωριό οι γυναίκες βαστάγαν στα χέρια τους, τις κρεμαστάρες τα καλύτερα σταφύλια και διαλεχτά σταφύλια φιλέρια, ροδίτες, αλεπούδες και ασπρούδες τα κρέμαγαν στα χαγιάτια και στα ταβάνια των σπιτιών και τρώγανε έως του Αγίου Φιλίππου και ακόμα. Το καλύτερο έδεσμα στον τρύγο ήταν η ρέγγα την έλεγαν και σκουράντζο. Άναβαν φωτιά με αγκάθια και τις καπσαλίζαν και μοσχοβολούσε ο τόπος.

Την πρώτη μέρα πιάναν τις άκρες οι κυνηγοί, φώλιαζαν πολλοί λαγοί στα αμπέλια και το ντουφεκίδι με την Δημητσανήτικη μπαρούτι πήγαινε καπνός, σωστός πόλεμος. Οι γέροι γραδέρναν τα κρασιά, πρακτικώς άμα κόλλαγε ο μούστος στα χέρια είχε βαθμούς. Άλλοι γέμιζαν ένα τσουκάλι μούστο και ρίχναν ένα φρέσκο αυγό μέσα όπως το γεννάει η κότα. Όταν το αυγό στεκόταν πάνω το κρασί είχε βαθμούς όταν βούλιαζε ήταν αδύνατο. Της Βλαχέρνας το δραγασιό βγάζει το καλύτερο κρασί άρωμα γιατί έχει ποικιλία σταφυλιών έχουν καλούς βαθμούς. Συντηρούνται σε υπόγεια άνευ χημικών φαρμάκων και το πίνεις ευχαρίστως χωρίς να σου κουδουνίσει το κεφάλι.

Στο τέλος οι γυναίκες βάσταγαν μούστο για πετιμέζι και για μουσταλευριά, που ρίχνανε μέσα στο χυλό τις βουλιές, μυγδαλοκάρυδα και τσαπελόσυκα τα λεγόμενα φουντούκια. Το πετιμέζι βρισκόταν χρονικώς για τις τηγανίτες, για το πότζι με το τσίπουρο και για το τσουκαλόκαυτο κρασί. Τώρα ο τρύγος έχασε την παλιά του αίγλη, δεν αισθάνεσαι τίποτα ούτε σου προξενεί καμιά εντύπωση. Σε λίγες μέρες αφού σπιρταριζώσαν τα τσίπουρα στην κάδη, έστεναν τα καζάνια και βγάζαμε το τσίπουρο. Εκεί γινόταν δοκιμές από τους “ειδικούς” να ιδούνε τίνος είναι δυνατότερο το ούζο και φεύγαν στουπί!!

Τοποθέτηση αναμνηστικού κάδρου εις ανάμνηση του αειμνήστου τσαγκάρη Συμεών Τσαρουχά στο Πνευματικό Κέντρο της Βλαχέρνας.

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου, 2020 στις 10:07μμ | Κατηγορία: Ιστορικά | CLOLONIS

Την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2020, πραγματοποιήθηκε η τοποθέτηση στο Πνευματικό Κέντρο της Βλαχέρνας, του κάδρου του αειμνήστου Συμεών Τσαρουχά, του τσαγκάρη  του χωριού μας!

Το παρόν έδωσαν τα παιδιά του, ο υιός του Κώστας με την σύζυγό του Ευαγγελία, η κόρη του Βασιλική και ο εγγονός του, ο Συμεών! Η Βασιλική εκ μέρους της οικογενείας ευχαρίστησε τους εμπνευστές-δημιουργούς  αυτής της προσπάθειας και τόνισε πως όλοι στην οικογένεια είναι συγκινημένοι για το εγχείρημα αυτό και νιώθουν υπερήφανοι για τον αείμνηστο μπάρμπα-Σύμα!  

 

*** Να σημειώσουμε ότι στο Πνευματικό Κέντρο του χωριού, έχουν τοποθετηθεί τα κάδρα του αειμνήστου Παναγιώτη Φιλ. Ξουράφη του τηλεφωνητή, του αειμνήστου Αθανασίου Γ. Καρούντζου (Αφαλαρίδα) του σαμαρτζή και τώρα του αειμνήστου Συμεών Τσαρουχά του τσαγκάρη. Ήδη έχει ξεκινήσει η διαδικασία για το επόμενο κάδρο.

Για το έπος του ΄40!

Σάββατο, 18 Ιουλίου, 2020 στις 1:01μμ | Κατηγορία: Ιστορικά | Ν.Δ.Κ.

Συνέντευξη του αειμνήστου Χρήστου Κουτσούγερα

Από την σελίδα «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα»

26 Οκτωβρίου 2008

Μας ενδιαφέρει πάρα πολύ να μιλήσουμε με ανθρώπους που τα ζήσανε αυτά τα πράγματα, που ζήσανε τις κακουχίες, είτε στην πόλη, είτε στην επαρχία που ζήσανε τους αγώνες στην αντίσταση, όλα αυτά τα πράγματα. Εσείς ήσασταν στην Πελοπόννησο.

Εγώ ήμουνα στην Βλαχέρνα της Αρκαδίας το χωριό μου. Βλαχέρνα Αρκαδίας, είναι 32 χιλιόμετρα από την Τρίπολη, μέσα στα έλατα στο δρόμο επάνω που οδηγεί προς την Βυτίνα και προς τα Καλάβρυτα.

Πόσο χρονών ήσασταν;
Έχω γεννηθεί το 1923, επομένως το 1940 που άρχισε ο πόλεμος στην Αλβανία ήμουν 17 χρονών, πήγαινα στο γυμνάσιο και μου έμεινε αυτή η ημερομηνία 28 Οκτωβρίου 1940. Εκεί ήταν βέβαια το έπος της Αλβανίας, το οποίο δεν λέγεται με λόγια και που εμείς το ζήσαμε.

Εσείς ήσασταν φυσικά πολύ μικρός, δεν πήγατε στην Αλβανία;
Όχι δεν πήγα στην Αλβανία εγώ, εγώ πήγαινα στο γυμνάσιο τότε στο Λεβίδι.

Το σχολείο συνεχιζότανε κανονικά;
Τα σχολεία σταματήσανε. Στις 28 Οκτωβρίου του 1940 σταματήσανε τα σχολεία, δεν πηγαίναμε σχολείο, ούτε τα δημοτικά, γιατί φοβόμασταν τους βομβαρδισμούς. Είδαμε όμως τον ενθουσιασμό που σας λέω δεν περιγράφεται. Να πηγαίνουν τόσα παιδιά από είκοσι χρονών μέχρι 32 χρονών πήγανε όλα στην Αλβανία στο στρατό.

Το χωριό σας είχε πολλά άτομα;
Από το χωριό μας ήταν 120 παιδιά, ρήμαξε το χωριό.

 

 

ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ: ντοκιμαντέρ «ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ» (παραγωγή 2007)

Κυριακή, 3 Μαΐου, 2020 στις 10:20πμ | Κατηγορία: Ιστορικά | Ν.Δ.Κ.

Πατήστε ΕΔΩ

Το επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ» παρουσιάζει το αρχοντικό κεφαλοχώρι της Βορειανατολικής ΑΡΚΑΔΙΑΣ, το ΛΕΒΙΔΙ. Χτισμένο στους πρόποδες του ΜΑΙΝΑΛΟΥ, ανατολικά του ΑΡΤΕΜΙΣΙΟΥ, νοτιανατολικά της ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ και κοντά στον ΑΡΧΑΙΟ ΟΡΧΟΜΕΝΟ εμφανίζεται στη μυθολογία με τη συμμετοχή των Αρκάδων στον Τρωικό Πόλεμο και αργότερα διαδραματίζει ενεργό ρόλο στην Επανάσταση του 1821. Η γνωριμία ξεκινά από τα μνημεία λαϊκής τέχνης, τους ιερούς ναούς-Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Ναός του Ποσειδώνα, τα μοναστήρια-Μονή της ΚΑΝΔΗΛΑΣ, της Παναγίας της Καταφυγιώτισσας, της Παναγίας της Ελεούσας, ακολουθεί αναφορά στην αρχιτεκτονική τους, τη διακοσμητική τους τέχνη, την ιστορία τους. Η περιήγηση συνεχίζεται με την επίσκεψη στο Αρχαίο Θεάτρου ΟΡΧΟΜΕΝΟΥ, τις λεπτομέρειες κατασκευής του, τις παραστάσεις που φιλοξένησε. Στη συνέχεια, κάτοικοι της περιοχής περιγράφουν τον τρόπο ζωής τους, τα επαγγέλματα και τις δυσκολίες τους, ενώ ακούγονται παραδοσιακά τραγούδια. Αρκάδες έχουν διαπρέψει σε όλους τους τομείς, σε ΕΛΛΑΔΑ και εξωτερικό και έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό την αγάπη και τη νοσταλγία για την πατρίδα τους. Ιδιαίτερος λόγος γίνεται για το θεοποιημένο βουνό ΜΑΙΝΑΛΟ και τη σπάνια φυσική ομορφιά του. Σε όλη τη διάρκεια του επεισοδίου, προβάλλονται πλάνα της περιοχής, των αξιοθέατων, του καταπράσινου περιβάλλοντος.

Κείμενα – αφήγηση: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ Έρευνα: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΩΣΤΑΚΟΥ Οργάνωση Παραγωγής: ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΚΚΑΣ Τεχνική Επεξεργασία: MEDIA OFFLINE Κάμερα: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΑΜΑΡΚΟΥ Μουσική: ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑΣ Μοντάζ-Μιξάζ: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΠΕΣΗ Διεύθυνση Φωτογραφίας: ΑΝΔΡΕΑΣ ΖΑΧΑΡΑΤΟΣ Σενάριο-Σκηνοθεσία: ΗΛΙΑΣ ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ

Συμμετέχουν: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Φιλόλογος-Συγγραφέας, ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΒΟΥΡΙΝΟΣ Δήμαρχος ΛΕΒΙΔΙΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ Μελισσοκόμος, ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΑΛΑΝΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΟΣ Ιερεύς.

Ευχαριστούμε για την βοήθεια που μας προσέφεραν: Το ΔΗΜΟ ΛΕΒΙΔΙΟΥ, ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΖΑΒΟ Ιερέα, ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΚΡΗ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΑΡΑΝΤΗ, ΠΕΤΡΟ ΤΣΟΥΡΑ.

Εκτέλεση Παραγωγής: ΖΩΠΥΡΟΣ COPYRIGHT 2007 Ε. Ρ. Τ. Α. Ε.

Η Μάχη του Λεβιδίου Αποφασιστική μάχη για την ανύψωση του ηθικού των επαναστατημένων Ελλήνων, που δόθηκε στις 14 Απριλίου 1821!!

Τρίτη, 14 Απριλίου, 2020 στις 9:12μμ | Κατηγορία: Ιστορικά | Ν.Δ.Κ.

Αποφασιστική μάχη για την ανύψωση του ηθικού των επαναστατημένων Ελλήνων, που δόθηκε στις 14 Απριλίου 1821 στο Λεβίδι, ένα χωριό που είναι χτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του Μαινάλου, 25 χιλιόμετρα βόρεια της Τρίπολης.

Στις αρχές Απριλίου του 1821 είχε σχεδόν επικρατήσει το στρατηγικό σχέδιο του Κολοκοτρώνη, που στόχευε στην κατάληψη της Τριπολιτσάς, του διοικητικού κέντρου του Οθωμανικού Μωριά. Γι’ αυτό, γύρω από την Τριπολιτσά είχαν αρχίσει να δημιουργούνται ελληνικά στρατόπεδα, για να την αποκόψουν από την υπόλοιπη Πελοπόννησο και να καταστήσουν ευκολότερη την άλωσή της. Όμως, με τη θέα των Τούρκων οι στρατολογημένοι Έλληνες το έβαζαν στα πόδια, χωρίς να ρίξουν ούτε μία τουφεκιά, με αποτέλεσμα ένα μετά το άλλο τα στρατόπεδα να διαλύονται. Τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και ραγιαδισμού είχαν κάνει πολλούς Έλληνες να σκύβουν το κεφάλι, όταν έβλεπαν Τούρκο και να υπομένουν μοιρολατρικά τον αυταρχισμό του. Άλλωστε, όσοι είχαν σηκώσει ανάστημα κατά του δυνάστη συχνά το πλήρωναν με το κεφάλι τους.

Στο Λεβίδι, όμως, όταν ακούσθηκε ότι φθάνει τουρκικός στρατός από την Τριπολιτσά κανείς δεν έφυγε. Ήταν το πρώτο στρατόπεδο που δεν διαλύθηκε στο άκουσμα της είδησης ότι 3.000 πεζοί και ιππείς έχουν εκστρατεύσει εναντίον τους. Το στρατόπεδο του Λεβιδίου είχε συσταθεί από τους Καλαβρυτινούς και τους ντόπιους οπλαρχηγούς Παναγιώτη Αρβάλη και Γεώργιο Μπηλίδα. Ήδη από τις 12 Απριλίου το στρατόπεδο είχε ενισχυθεί με τους οπλαρχηγούς Σωτήριο Χαραλάμπη, Σωτήριο Θεοχαρόπουλο, Νικόλαο Σολιώτη και Αναγνώστη Στριφτόμπολα. Οι Τούρκοι ξεκίνησαν από την Τριπολιτσά με κατεύθυνση το Λεβίδι το βράδυ της 13ης Απριλίου.

Μόλις πληροφορήθηκαν την επικείμενη άφιξη του τουρκικού στρατού συγκεντρώθηκαν στο σπίτι, όπου διέμενε ο καλαβρυτινός Σωτήρης Χαραλάμπης και αποφάσισαν κατά πρώτο να ζητήσουν βοήθεια από τα γειτονικά στρατόπεδα της Αλωνίσταινας και του Κακουρίου και κατά δεύτερο να πιάσουν τις εισόδους του Λεβιδίου, ώστε να εμποδίσουν τους Τούρκους να εισέλθουν στο χωριό. Ο Σωτήρης Χαραλάμπης ταμπουρώθηκε σε μια ράχη κοντά στο Λεβίδι, ενώ πιο κάτω βρέθηκε ο Αναγνώστης Στριφτόμπολας.

Τις πρωινές ώρες της 14ης Απριλίου, όταν κυκλοφόρησε η φήμη ότι το τουρκικό ιππικό πλησιάζει το Λεβίδι, πολλοί άνδρες πανικοβλήθηκαν. Εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, παρά τις προσπάθειες των οπλαρχηγών να τους συγκρατήσουν και κατέφυγαν στο βουνό. Τότε ο Στριφτόμπολας με 70 άνδρες αποφάσισε να δώσει τη μάχη μέσα στο χωριό. Οι Τούρκοι όρμησαν με άγριες διαθέσεις κατά των οχυρωμένων Ελλήνων, αλλά αντιμετώπισαν τη σθεναρή αντίστασή τους. Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι του λαϊκού ποιητή Παναγιώτη Κάλα ή Τσοπανάκου (1789-1825) «… στο Βαλτέτσι στο Λεβίδι / πέφτει αλύπητο λεπίδι…»

Πραγματική μάχη δόθηκε έξω από το σπίτι που βρισκόταν ο Στριφτόμπολας. Εκεί έπεσαν οι περισσότεροι Τούρκοι, αλλά και ο ηρωικός οπλαρχηγός από τα Καλάβρυτα. Εν τω μεταξύ, είχαν αρχίσει να καταφθάνουν οι ενισχύσεις από τα διπλανά στρατόπεδα υπό τους Δημήτριο Πλαπούτα, Ηλία Τσαλαφατίνο, Νικόλαο Πετμεζά, Σταύρο Δημητρακόπουλο και Ασημάκη Σκαλτσά. Τότε, οι αμυνόμενοι βγήκαν από τα σπίτια και όρμησαν κατά των Τούρκων, που πανικόβλητοι εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης, αφήνοντας πίσω τους πολλούς νεκρούς. Η νίκη των Ελλήνων στο Λεβίδι αποτέλεσε το σημαντικότερο ως τότε γεγονός του Αγώνα. Οι ραγιάδες έβλεπαν πλέον ότι οι Τούρκοι δεν ήταν ανίκητοι!

Πηγή: www.sansimera.gr

Eορτασμός της Εθνικής Αντίστασης στη Βλαχέρνα (αρχές δεκαετίας 1980)!

Πέμπτη, 2 Απριλίου, 2020 στις 7:13μμ | Κατηγορία: Ιστορικά | Ν.Δ.Κ.

ΒΛΑΧΕΡΝΑ .Πρώτος εορτασμός Eθνικής Aντίστασηςαρχές δεκαετίας του 1980.Στην ομαδική φωτογραφία νομίζω οτι πρέπει να είναιοι πρωταγωνιστές της μάχης της Βλαχέρνας.

Gepostet von Kostas Kollintzogiannakis am Donnerstag, 2. April 2020

 

Από τον συμπατριώτη μας, Κώστα Κολλιντζογιαννάκη.

Το σήμα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021».

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου, 2020 στις 9:51πμ | Κατηγορία: Ιστορικά | argy

Το σήμα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» επιχειρεί να αποτυπώσει την πολυκύμαντη διαδρομή του Ελληνικού κράτους, με τις επιτυχίες και τις δύσκολες στιγμές που την σημάδεψαν, αλλά και να αναδείξει την ανάγκη της «φυγής προς τα εμπρός», με τους δρόμους που ανοίγονται στο μέλλον.

Το σήμα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» είναι χορηγία της Ένωσης Εταιριών Διαφήμισης και Επικοινωνίας Ελλάδος (ΕΔΕΕ), και αναπτύχθηκε από το Beetroot Design Group.

Στην ιστοσελίδα www.greece2021.gr μπορούν να υποβληθούν προτάσεις προς την Επιτροπή ΕΛΛΑΔΑ 2021, για την υλοποίηση δράσεων ή εκδηλώσεων στο πλαίσιο της επετείου των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Πρόταση μπορούν να υποβάλουν Δημόσιοι ή Ιδιωτικοί φορείς, ενώσεις φυσικών προσώπων ή ακόμα και μεμονωμένοι ιδιώτες. Οι προτάσεις θα αξιολογούνται από τα μέλη της Ολομέλειας και με βάση την κρίση τους, θα εντάσσονται στο συνολικό Πρόγραμμα της Επιτροπής και θα δρομολογείται η υλοποίησή τους.

Ο 1ος Λαμπαδηδρόμος στην Ολυμπιάδα της Μελβούρνης το 1956, καταγόταν από το Λεβίδι!!

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου, 2019 στις 4:49μμ | Κατηγορία: Ιστορικά | Ν.Δ.Κ.

Στην Ολυμπιάδα της Μελβούρνης το 1956, στην τελετή αφής της φλόγας, ο 1ος Λαμπαδηδρόμος ήταν ο Διονύσιος Παπαθανασόπουλος, με καταγωγή από Λεβίδι!

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι από την συνέντευξη την οποία έδωσε (2016) στην εφημερίδα “Εθνικό Κήρυκα” της Νέας Υόρκης!

Ο κ. Διονύσης Παπαθανασόπουλος στην Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας του 1956, όταν πήρε τη Δάδα από τα χέρια της Πρωθιέρειας Αλέκας Κατσέλη, για να αρχίσει το ταξίδι της, προς τη Μελβούρνη!

Όπως ο ίδιος αναφέρει:

«Η επιλογή μου έγινε κατόπιν πολλών δοκιμασιών σε συγκεκριμένο δύσκολο άλμα, το οποίο επιθυμούσε ο σκηνοθέτης της όλης τελετής. Με αυτό το άλμα, έπρεπε, αφού θα έπαιρνα την Δάδα από τα χέρια της Πρωθιέρειας Αλέκας Κατσέλη, να κάνω επιτόπια στροφή και να περάσω πάνω από το τοιχείο του Ναού της Ήρας, με εσωτερικό ύψος 0,70 εκ., πλάτος 0,80 εκ. και ύψος 1,70 εκ. Ήμουν ο μόνος, ανάμεσα σε πάρα πολλούς υποψηφίους, που εκτέλεσε, σε όλες τις δοκιμαστικές επαναλήψεις, τις οδηγίες του σκηνοθέτη».
Δοκιμασίες, πρόβες, επαναλήψεις για να βγει ένα αποτέλεσμα τέλειο, ένα αποτέλεσμα που θα κάνει περήφανη την Ελλάδα. Έτσι το έβλεπαν τότε, έτσι το ήθελε ο κ. Παπαθανασόπουλος, έτσι έπρεπε να γίνει, γιατί έτσι είχαν μάθει οι άνθρωποι. Έτσι είχαν μάθει οι τότε Έλληνες, ότι πρέπει να κάνουν περήφανη την Ελλάδα, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς προσωπικό κέδρος. Ένα πολύ δύσκολο φορτίο στις πλάτες ενός 21χρονου αθλητή που, όμως, είχε δυνατό σύμμαχο: «Την νύχτα μετά την επιλογή μου την πέρασα με αγωνία κι ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά και κατ’ ευχήν. Οι φίλοι μου κι οι συγγενείς ένιωθαν περίεργα, με αντιμετώπιζαν κυρίως σαν κάτι το ιερό. Η επόμενη μέρα πέρασε με αλλεπάλληλες πρόβες για να επιτευχθεί το τέλειο αποτέλεσμα. Σημαντικό ρόλο για να εγκλιματιστώ στην ιδέα και το μεγαλείο της όλης Τελετής, έπαιξε η Αλέκα Κατσέλη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια της: «Αυτήν τη στιγμή δεν είσαι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος, είσαι ένας Θεός που φέρνει Μήνυμα Ειρήνης σε όλη την Ανθρωπότητα». Αυτή ήταν και όλη μου η επικοινωνία με την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή». 

*** Ο πατέρας του Διονύση Παπαθανασόπουλου, ήταν από το Λεβίδι, ενώ η μητέρα του, ήταν από τα Λαγκάδια! Ο ίδιος λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του, γεννήθηκε στην Ελασσόνα. Σήμερα (2019) κατοικεί στην Κηφισιά Αττικής. Το vlaxerna.gr ευχαριστεί τον υιό του, Γεώργιο Παπαθανασόπουλο, για το υλικό που μας έδωσε! 

Ασπρόμαυρης Μνήμης θραύσματα!!

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου, 2019 στις 9:48πμ | Κατηγορία: Ιστορικά | Ν.Δ.Κ.

Ασπρόμαυρης Μνήμης θραύσματα

Gepostet von Kostas Kollintzogiannakis am Montag, 21. Oktober 2019

 

Υπέροχο βίντεο του συμπατριώτη και φίλου

Κώστα Κολλιντζογιαννάκη!