ΠΕΝΘΗ

Τον λατρευτό  μας

πατέρα, αδελφό, θείο, ανηψιό  & εξάδελφο

ΓΕΩΡΓΙΟ ΑΝΤ. ΜΠΙΘΑ

ΕΤΩΝ 59

Κηδεύουμε την Τρίτη 3 Μαρτίου 2026 & ώρα 11 π.μ. εκ του Ιερού Ναού Αγίου Βασιλείου στον Άγιο Δημήτριο Αττικής. Η Σορός θα ευρίσκεται στον Ιερό Ναό από τις  10 π.μ. Η Ταφή θα γίνει στο κοιμητήριο Αγίου Τρύφωνα Βλαχέρνας Αρκαδίας ώρα 4:30 μ.μ. όπου θα τελεσθεί και τρισάγιο. Παρακαλούμε τους συγγενείς & φίλους να συνοδεύσουν την εκφορά του.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Αντώνης Μπίθας

Λαμπρινή Μπίθα

ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ

Αναστασία & Γεώργιος Τριχάκης

Ιωάννης &  Σπυριδούλα Μπίθα

ΤΑ ΑΝΗΨΙΑ

ΟΙ ΘΕΙΟΙ

ΤΑ ΕΞΑΔΕΛΦΙΑ

 ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ:

Αντί στεφάνων τυχόν χρήματα να κατατεθούν υπέρ της Μονάδας Ανακουφιστικής  φροντίδας  Γαλιλαία.  

www.megremisfunerals.com

ΔΕΝΤΡΟΦΥΤΕΥΣΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΑΜΜΟΥ!

Δεντροφύτευση πραγματοποιήθηκε την Καθαρά Δευτέρα στο δρόμο του άμμου, στη Βλαχέρνα. Ο πρόεδρος της κοινότητας φρόντισε να έχει ανοίξει τις γούβες με το μηχάνημα του δήμου και φυτεύτηκαν τα δέντρα.

Τα καρποφόρα δέντρα ήταν προσφορά των κατοίκων και φίλων της περιοχής άμμου! Η δεντροφύτευση θα συνεχιστεί και τα δέντρα θα προστατευθούν με πλέγμα, ώστε να μην καταστραφούν. Όσο για το πότισμα, οι “άνθρωποι του άμμου” έχουν “υιοθετήσει” από 2-3 δέντρα ο καθένας, τα οποία θα προσέχουν.

Θεία Λειτουργία την Κυριακή της Ορθοδοξίας στη Βλαχέρνα.

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, την 1η Μαρτίου 2026, ο εφημέριος του χωριού μας π.Παναγιώτης, θα τελέσει την Θεία Λειτουργία στον Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου.

*** Η Κυριακή της Ορθοδοξίας γιορτάζεται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής (φέτος «πέφτει» την Κυριακή 1η Μαρτίου). Η ημέρα τιμά την τελική νίκη κατά της εικονομαχίας το 843 και, αργότερα, την αντίθεση σε κάθε μορφή ετεροδοξίας, αποτελώντας σημαντικό κομμάτι της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και άλλων εκκλησιών που ακολουθούν το Βυζαντινό Τελετουργικό. Σε ανάμνηση της αναστήλωσης των εικόνων, εορτάζεται σε όλους τους ορθόδοξους χριστιανικούς ναούς η Κυριακή της Ορθοδοξίας κατά την πρώτη Κυριακή των Νηστειών, δηλαδή 42 μέρες πριν το Πάσχα. Κατά τη λειτουργία αναγιγνώσκεται περικοπή από την προς Εβραίους επιστολής (ια’:24-26, και 32-40), όπου εκτίθενται οι αγώνες των αγίων ανδρών της Παλαιάς Διαθήκης υπέρ της πίστεως, καθώς επίσης και περικοπή από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (α’ 40 κ.έ.), όπου ιστορείται η κλήση του Φιλίππου και Ναθαναήλ που ομολόγησαν τον Ιησού Χριστό ως υιόν του Θεού «Ῥαββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ Βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».

Στα τέλη του 7ου και στις αρχές του 8ου αιώνα, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία εμφανίστηκαν θεωρίες που θεωρούσαν την προσκύνηση των ιερών εικόνων ειδωλολατρική πράξη. Ο αυτοκράτορας Λέων Γ’ υιοθέτησε αυτές τις απόψεις και το 726 απαγόρευσε την ύπαρξη και την προσκύνηση εικόνων. Η περίοδος αυτή, γνωστή ως Εικονομαχία, διαίρεσε την κοινωνία σε Εικονομάχους (Εικονοκλάστες) και Εικονολάτρες (Εικονόφιλοι). Το 787, η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος διακήρυξε την τιμητική προσκύνηση των εικόνων, αλλά οι εικονομάχοι συνέχισαν να προκαλούν προβλήματα. Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Θεόφιλου, ο μικρός Μιχαήλ Γ’ με τη μητέρα του Θεοδώρα και τον Πατριάρχη Μεθόδιο Α’ κάλεσαν Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 843. Στο τέλος της πρώτης συνεδρίασης, πραγματοποιήθηκε θριαμβευτική πομπή από τον ναό της Παναγίας των Βλαχερνών στην Αγία Σοφία, επαναφέροντας τις εικόνες στον αυτοκρατορικό ναό. Η ημέρα αυτή ορίστηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο ως Κυριακή της Ορθοδοξίας.

ΠΕΝΘΗ

Δυστυχώς έφυγε από την ζωή, σε ηλικία 59 ετών ο Γεώργιος Αντ. Μπίθας (το γένος Βασιλικής Πανούση,Τεψόγιαννη).

Θερμά συλλυπητήρια στους συγγενείς.

Καλό Ταξίδι φίλε Γιώργο!

ΔΙΑΚΟΠΗ ΣΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΥΔΡΕΥΣΗΣ ΣΤΗ ΒΛΑΧΕΡΝΑ

Διακοπή νερού στην Βλαχέρνα, λόγω βλάβης στην τροφοδοσία νερού στη δεξαμενή. Συνεργείο της ΔΕΥΑΤ έχει ειδοποιηθεί, για την άμεση αποκατάσταση της βλάβης.

ΔΑΡΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ: Καλωσορίζοντας την Άνοιξη και αποχαιρετώντας τον Χειμώνα, με το παμπάλαιο έθιμο «Όξω ψύλλοι – ποντικοί»!

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ κ.κ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΛΑΧΕΡΝΑΣ

Την παραίτηση του, από την θέση του κοινοτικού συμβούλου της Δημοτικής κοινότητας Βλαχέρνας, ανακοίνωσε ο Βασίλης Π. Μεγρέμης. 

*** Την θέση του παραιτηθέντος Βασίλη Μεγρέμη στο Κοινοτικό Συμβούλιο Βλαχέρνας, θα αναλάβει ο Αναστάσιος Τριαντ. Τσαρουχάς.

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΕΤΑΞΑΝ…ΨΗΛΑ ΣΤΗ ΒΛΑΧΕΡΝΑ!

Στο γήπεδο (μπακαλιό) μικροί και μεγάλοι, πέταξαν τους χαρταετούς! Ο καιρός ήταν σύμμαχος για λίγη ώρα, αφού η σημερινή Καθαρά Δευτέρα ξεκίνησε με πάγο το πρωί και κατόπιν ήταν ηλιόλουστη.

Καλή Σαρακοστή!

ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ μιας άλλης εποχής (του αειμνήστου Λαογράφου Φίλιππα Κολλιόπουλου)

Τις Απόκριες γινόταν το μεγαλύτερο ξεφάντωμα στο χωριό. Στην Μεσιανή βρύση ήταν και η πλατεία του παλιού χωριού βαράγανε δύο ορχήστρες με τα όργανα της εποχής: Νταούλι, πίπιζα και καραμούζα. Ο Θοδωρής ο Ντόκος πίπιζα και ο αδελφός του ο Φουσκοπέτσης νταούλι.

Η ψιλομαρίδα ήταν κουρνιασμένη πάνω στην καμάρα της βρύσης για την θέα. Δεν υπάρχει σήμερα πουθενά τέτοια βρύση με την μεγαλοπρέπεια που είχε αυτή η βρύση με τα σκαλιστά αγκωνάρια της, με την σκαλιστή φάτσα της, με τις ζαλώστρες της, με τις πλύστρες της, με τις δύο μεγάλες μαρμαρένιες κορίτους της και τα δυο ντουλάπια της. Ήταν μεγάλο λάθος το γκρέμισμά της.

Ο Ντοκοθοδωρής και ο αδερφός του ο Μήτσος ήσαν, σαν οργανοπαίχτες, μεγάλη φίρμα της εποχής. Την εκμετάλλευση της πλατείας την είχε το Λαϊκό καφενείο του Τρύφωνα του Σκασίλα. Τότε δούλευε το κατοστάρι με το κρασί, καμιά μαστίχα και λουκούμια.

Χόρευαν γέροι με τις λουλακάτες πουκαμίσες, ζωσμένοι τα σιλάχια στολισμένα με μυρσίνες καλαματιανές, με τις φουντωτές γιορτινές πίγκες¹ τους, με τις σκάλτσες και τις μαύρες γονατάρες τους. Τα ωραία χαριτωμένα σταυρωτά τους και τα μπαρέζια τα κόκκινα και τα καφετιά. Σε έπαιρνε μια χαρά. Πολλοί γέροι φόραγαν και φουστανέλες και οι νέοι επίσης ατσαλάκωτοι με τις ίδιες στολές, ενώ λίγοι νέοι φορούσαν ευρωπαϊκά ρούχα.

Οι γριές με τα μακριά αλατζένια² φουστάνια τους, με τους χαρμπαλάδες³ που ήταν γρανιτουρισμένοι με ταμπέλες, με τις ωραίες μπόλκες⁴ και τις όμορφες μπελερίνες⁵, τα ζαχαριά και τα κανελιά μαντήλια με τα κλαριά. Τα ζαχαριά τα λουλάκωναν με λουλάκι.

Οι νέοι με τις φουστανέλες και τα φέσια με τις γαλάζιες φούντες και τα κορίτσια ντυμένα αμαλίες με τα παπάζια⁶ τους, τα ασημοζούναρα στο λαιμό τους που ακτινοβολούσαν και τα φλωριά στο μέτωπό τους άστραφταν.

Χόρευαν τα νιάτα και τα γηρατειά αντάμα και τσούγκριζαν τα ποτήρια με το κοκκινέλι του Σκασίλα. Οι χαλκωματένιες και τρύπιες πενταροδεκάρες πέφτανε σαν βροχή στα όργανα και τόσο μερακλωνόταν ο γερο-Θοδωρής με την πίπιζα φούσκωνε τα μάγουλα και τα μάτια του πεταγόσανε σαν του βατράχου. Του κόλλαγαν και δεκάρες στο κούτελο με φτύμα κι έκανε πίσω το κεφάλι του να μην πέσουν. Ο δε Φουσκοπέτσης βημάτιζε δίπλα σε αυτόν που χόρευε βαρώντας το νταούλι ρυθμικά.

Ξάφνου βλέπω τον Γιώργη τον Ντόκο τον μοναχογιό και κανακάρη του γερο-Θοδωρή μάζευε τις δεκάρες και άλλες έριχνε στο πιάτο και άλλες κρυφά έριχνε στην τσέπη του και τα παπούτσια του. Αντιληφθείς ο Φουσκοπέτσης την “κλεψιά” του κοπάνησε δύο-τρεις με το νταουλόξυλο στο κούκουρο⁷ κι ευθύς πετάχτηκαν όλοι. Ο μικρός Γιώργης έφυγε κλαίγοντας από τους πόνους και στάθηκε στο Παλιοχώρι. Που να πλησιάσει πάλι στην ορχήστρα· έβλεπε τον Φουσκοπέτση και τον έκοβε κρύος ιδρώτας. Ο χορός και τα γλέντια τελείωναν το βράδυ και πήγαιναν ν’ αποκρέψουν.

Τα παιδαρέλια έπαιζαν τις αμάντζες και όποια παρέα κι αν κέρδιζε πήγαιναν όλοι μαζί στα σπίτια των χαμένων τρωγόπιναν και γλεντοκοπούσαν κι απ’ το τηγάνι έβγαιναν ζεστές τηγανίτες.

Στον πλάτανο του Βρέντα στο μαγαζί του Ζηντάρη βάραγε καραμούντζα ο Νικολάτσης ο Τσαρουχάς και ο Γιώργης ο Κατσούλης (ο Τζιωβίνης) νταούλι. Εκεί ήταν το Τσαρουχέϊκο συνάφι, Κατσουλέοι και διάφοροι τσοπάνηδες. Δούλευε το κατοστάρι με το κρασί και η οκά αλλά υπήρχε κέφι και καλαμπούρι.

Στις 1:00 με 2:00 η ώρα το απόγευμα σταματούσε ο χορός για λίγο. Τότε άρχιζαν να ξαναφαίνουν και να ξεφαντώνουν οι μασκαράδες από διάφορα σημεία κι άρχιζαν οχλαγωγίες, γέλια και λαχτάρες. Οι θαμώνες του καφενείου βγήκαν κι αυτοί έξω να ιδούν τι τρέχει , μήπως μάλωσαν στο χορό. Και είδαν κι αυτοί έκπληκτοι το σινάφι των μασκαράδων: ένας ήταν ντυμένος Παπάς και λιβάνιζε τον κόσμο με στάχτη που είχε σε έναν τορβά.

Άλλος ήταν ντυμένος Γιατρός, Νύφη, γαμπρός όπου επακολουθούσε η λιποθυμία της νύφης, εκεί είχε το μεγαλύτερο καλαμπούρι όταν επενέβαινε ο γιατρός με μια παλιοτσάντα γεμάτη γιδοκοπριές για χάπια. Ένας ήταν ντυμένος χωροφύλακας κρατώντας στο χέρι μια βίτσα να μην πλησιάζει ο κόσμος που ήταν πράγματι λαοπλημμύρα και μετά την αναγνώριση των μασκαράδων επακολουθούσαν στέψεις κι άλλα διάφορα κόλπα. Ξανάφανε άλλο σινάφι ο ένας ήταν ντυμένος αρκούδα κι ο άλλος αρκουδιάρης βαρούσε ντέφι έναν ταβά και χόρευε η Αρκούδα κάνοντας διάφορα νούμερα. Μερικοί πέφτανε κάτω να τους πατήσει η αρκούδα για να μην τους πονάει η μέση τους.

Αφού χόρεψαν όλοι μαζί διαλύθηκε ο χορός για τη βραδινή Αποκριά γιατί άρχισε να νυχτώνει.

Το βράδυ της Αποκριάς την εποχή εκείνη απόκρευαν μαζί, δύο-τρεις οικογένειες συγγενικές. Τα φαγητά ήσαν λογής-λογής: κοτόπουλο με χυλοπίτες, βεργάδι, στιφάδο, χοιρινό κι άλλα επιδόρπια. Τότε τραπέζια ήσαν οι Σοφράδες, χαμηλά και καθίσματα χαμηλά σκαμνιά, τα προσκέφαλα άλλα γεμάτα άχυρα ή πούσια και άλλα με κοζιά απόκρευαν στο παραγώνι, διότι σπανίως υπήρχε κρεβάτι τότε, ενώ στο τζάκι έδερνε η φωτιά .

Μετά το φαγητό ψένανε τυρί στα κάρβουνα για να καεί ο Λύκος.

Έβαζαν και αυγά στη σπούρνη με τη μύτη προς τα πάνω. Αυτού που ίδρωνε το αυγό αν ήταν νέος ή νέα πλησίαζε η παντρειά. Στο σοφρά έδιναν και έπαιρναν τα τσουγκρίσματα με το κοκκινέλι κι ευχώσαν Καλή Σαρακοστή και συχωράγανε τις ψυχές. Ξέχασα, στο κάθε αυγό μελέταγαν και το άτομο κι ήξερε ο καθένας το δικό του. Αν ίδρωνε των γερόντων το αυγό σήμαινε ευτυχία και πλούτη θα πέσουν στο σπίτι. Αν έσκαγε κάνα αυγό λέγανε το σκάσε ο διάβολος. Επακολουθούσε γλέντι τρικούβερτο ακόμα και χορός και σαν πλησίαζαν τα μεσάνυχτα το τελευταίο έδεσμα ήταν οι νεροχυλοπίτες στραγγιχτές τσιγουρισμένες με γουρναλοιφή και με γαρνιτούρα μυτζήθρας.

Με αυτά τελείωνε η Αποκριά.

ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Την Καθαρή Δευτέρα ήσαν τα κούλουμπα, το γλέντι γινόταν στις γειτονιές. Φτιάχνανε μπουγάτσα στη θράκα κι αυτά που είχαν ζυμώσει βγάζανε λαγάνες.  Όταν βγάζανε την μπουγάτσα αφού είχε ψηθεί την άφηναν να κρυώσει λίγο. Τα παιδιά όμως λιγούριαζαν και για να τα καρτερέσει η μάνα τους έλεγε: αφήστε να πάει η ψυχή της στο χωράφι και θα την κόψουμε. Σε λίγη ώρα πάλι τα παιδιά λιγούριαζαν και πάλι η μάνα τους έλεγε: αφήστε να πάει και στο αμπέλι (η ψυχή της), ώσπου η μπουγάτσα κρύωνε λίγο και την τεμάχιζαν με το χέρι κομμάτια στο τραπέζι και τρώγανε όλοι μαζί. Οι μεγαλύτεροι πίνανε κρασί ξεροσφύρι πρώτα αλατίζοντας κάνα κρεμμύδι ή τσιμπώντας καμιά ελιά.

Τα εδέσματα της Δευτέρας ήσαν κρεμμύδια που τα λέγανε και περιστέρια, τα στούμπαγαν στο γόνα ή στο τραπέζι και τα στύβανε να φύγει η καούρα. Και τ’ αλάτιζαν με ριγανάλατο. Αλλά εδέσματα ήσαν τα καρδάματα, οι ελιές κι ο χαλβάς.

Όλη την καθαρή βδομάδα ο κόσμος νήστευε δεν τρώγανε ούτε λάδι. Οι κοπέλες φτιάχνανε την αρμυροκουλούρα κι αφού την τρώγανε όλη την ημέρα δεν έπιναν νερό για να ιδούνε το βράδυ στον ύπνο τους ποιος νέος θα τους δώσει νερό, όπου θα ήταν κι ο μέλλων σύζυγος. Το ίδιο κάνανε και τα παιδιά.